Advent og Brulure de Rose

Adventskalendaren er nesten klar, svibelen har byrja å blomstre, lilla og kvite lys har komen fram. Og kakemenn til frokost, i mangel av tint brød. No er det berre å vente på at ting som er kjøpt på internett skal kome i posten, slik at ein kan byrje å pakke inn julegåver.

Ein fin adventsparfyme er nok kanskje Brulure de Rose (PG 13) frå Parfumerie Generale? Dette er ein av prøvane me fekk frå Velduftende, og er kanskje den av dei eg har blitt mest glad i. I alle fall har eg prøvd den mest (fordi glasrøret diverre lek). Parfumerie Generale er eit parfymehus som diverre er vanskeleg å få kjøpt i Noreg. Det er Pierre Gulliaume som har skapt denne parfymen, og han er også hovudet bak huset PG. Eg lukta raskt på nokre av dei andre PG-ane då me var på Les Senteurs i England, det eg lukta var veldig godt og eg fekk medan anna ein prøve på Louanges (PG 19).

Men det er denne fantastiske rosa eg skal skrive om no. Og for ei rose! Eg var nok ein av dei mange som då eg var yngre blanda roseblad og vatn for å lage parfyme, og Brulure de Rose minnar faktisk om resultata som kom av det. Berre mykje mørkare, varmare og meir sensuell. Tjukke mørk raude roseblad var eit bilete eg fekk i hovudet sist eg prøvde denne, blanda med noko krydrete og fruktig. Den er ikkje veldig kraftig og 'overpowering', om ein tenkjer på luktradius, men den er ikkje for svak heller og sit godt og lenge på huda. Brulure de Rose er ein søt parfyme, men ikkje søt som dei fleste sukkerspinn-parfymane på marknaden, heller ein meir vaksen feminin gourmand som faktisk går an å bruke utan å få assosiasjonar til ein godtebutikk og bleika hår.

Dette er ein parfyme eg gjerne skulle hatt meir av. Ein perfekt duft til mørke vinterkveldar med stearinlys og kos, men som også fint kan nyttast i andre parfymerte samanhengar. Prisen ligg på rundt 750 kr for 50 ml, noko som ikkje er alt for avskrekkande for ei nisjeduft (men framleis dyrt, ja). Og ein kan kjøpe ein liten prøve av denne fatastiske dufta for ikkje alt for mykje pengar frå medan anna Les Senteurs, Luckyscent eller The Perfumed Court (10% rabatt tom. i morgon om du brukar koden Thanks10).

PG-bilete frå luckyscent.com

Chanel - Bois des Îles

Først vil jeg rette en takk til Velduftede som så snillt sendte oss tre parfymeprøver: En roseparfyme til Jorid (Parfumerie General - Brulure de Rose), Back to Black av by Killian og denne, som er en del av den litt dyrere Les Exclusifs-serien til Chanel.

Anmeldelse av de to andre kommer kanskje en gang, men det er den fra Chanel jeg har fokusert på i det siste! (og: back to black er kanskje litt for mørk a-men/tobakk!)

Bois des Îles (direkte: eksotisk skog) ble laget av Ernest Beaux i 1926, som også laget No. 5 fire år tidligere. Dette merker jeg med én gang jeg tar den på. Men likevel, for meg er den mye lettere å bære enn No. 5 (som jeg da har gjort, men godt bortgjemt under genser).

Den åpner, som med No 5, ganske aldehydisk (blomster og basisk såpe). Det som derimot er gjort her, er å introdusere den mørke og søte skogduften man senere finner i L'Égoïste. Den er mye mer spiselig enn sistnevnte fra nittitalet, som blir kvalmende mørksøt. Fusjonen av disse to passer svært godt, og jeg tar meg selv i å sniffe på meg selv oftere enn man bør.

Det må nevnes at den er søtere på Jorid, likner kanskje mer på sin storesøster. Dog mindre "gammel dame" enn No. 5 ofte er.

Spoler vi forbi toppnotene, tones alt ned. Blomstene blir svakere og søtere. Égoïste har blitt beskrevet som "mørkt brasilliansk gitar-tre", og jeg tror ikke det er så langt bak mål. Dette forsvinner, og vi sitter igjen med en tørr trestamme som lukter mye flatere (tenk EdT Jicky). Dette passer godt inn, det gjør Bois des Iles til en veldig bærevennlig og god parfyme.

Det er eau de Toilette-utgaven jeg har sett på, og den finnes også i Parfum. Internett anbefaler visst sistnevnte, så vi får se om jeg ikke tar meg en tur på the perfumed court og kjøper en prøve av den når vi har brukt opp denne. Prisen er noget stivt, siden det er en (reintrodusert) les Exclusifs-duft.

Abduction!

Eg er til no nøgd med Tattoo-en min, den passar fint i handa, har ein god skjerm og den koblar seg ikkje opp mot mobilnettet heile tida. Som iPhone og Nokia har også HTC ein "marknadsplass" der ein kan laste ned ulike program, både betal og gratis. Det er få program på mobilen frå før av, sidan det er lagt opp til at ein skal nytte marknadsplassen og laste ned dei programma ein vil ha i staden for at det skal ligge mange program på mobilen ein aldri kjem til å nytte (var ein del slike på min gamle Nokia).

Eg har til no funne eit greit bokleseprogram, Aldiko, der ein kan laste ned bøker gratis og lese dei på mobilen. Dette er bøker som har gått ut av copyright i USA (publisert før 1923 + det er 50 år etter at forfattaren døde). Det går overraskande greit å lese, men det er sjølvsagt litt lite tekst per side, men det er heldigvis fort å bla, sidan all teksten vert lasta med ein gong.

Notatar er også greit å kunne skrive, det programmet eg fann lar meg også enkryptere notatane, om eg lastar ned eit ekstraprogram. Problemet no er at eg enno ikkje har nådd touchtastaturet sin tilvenningstid, og særskild med qwerty kan skriving gå noko seint. Draw! er også kjekt, det er eit svært enkelt teikneprogram der ein teiknar ved hjelp av touchskjermen.

Men Abduction! er då det programmet Helge og eg har hatt mest glede av til no. Dette er eit av dei mest nedlasta spela til Android, og det er kanskje ikkje så veldig rart. I dette avhengighetsskapande spelet er du ei ku som skal hoppe oppover på platformar mot eit romskip som skal kidnappe deg, ikkje store historia, men det er ikkje så farleg. Det som er kjekt er nemleg at spelet tar i bruk gyroskopet i mobilen, noko som betyr at i staden for å styre med knappar, styrar du kua med å vippe telefonen mot høgre eller venstre.
Sjølvsagt mykje gøyare enn det høyrest ut, så der rauk den eksamensoppgåva...

CERN

Nå sitter jeg, for første gang på kjempelenge, i godstolen min igjen. Jeg hører på opptak fra årets Siddis (2. plass, 93 spillepoeng og 7 programpoeng + solistpris), faktisk ganske bra. :) Mer om det om dere spør!

Som mange sikkert vet, var jeg på besøk hos det store kjernefysikk-forskningssenteret CERN denne uken. På bildet over ser dere et av få områder åpent for alle besøkende; the Globe of Science and Innovation som er noe museum. Lyser opp om kvelden i området, men vi var ikke innom der.

Jeg har kjempemye å fortelle om CERN! Vi reiste dit med faget PHYS115, og ankom Geneve tirsdag kveld. Etter litt rotete innlosjering (da vi egentlig ikke visste hvor vi bodde :P), reiste vi inn til byen for å spise god middag og en sveitisk spesialitet: Sjokkelade i bolle. Nam!

Onsdag morgen møtte vi tidlig (9:30) for å snakke om hvor vi var, litt historie og fikk møte noen av de norske ansatte (12 stykker). Så bar det avgårde til en datalab, hvor vi fikk bruke litt autentisk programvare for å identifisere forskjellige (simulerte) events i ATLAS-detektoren (f.eks. W+ boson -> μν). Målet var såklart å finne Higgs-bosonet, som var gjemt på en av maskinene. Under viser jeg skjermbildet, som viser Higgs' μμee-signatur.

De to grønne utslagene i det elektromagnetiske kalorimeteret er elektronene e, de røde utslagene i det hadroniske kalorimeteret er stort sett støy, og de to (litt usymmetriske) utslagene i muon-detektoren (de blå blokkene med oransje linje) er muonene μ.

Det var utrolig greit å få sett litt direkte hvordan detektorene virker, i mye større grad enn ved f.eks. et foredrag med slides.

Ellers besøkte vi mange av detektorene: Noen var svært så besøksvennlige med sentre, 3D-film og gjøre-ting-stasjoner, mens andre var store lagerbygninger hvor man måtte ta heis 100 m under bakken for å besøke museet.

Mange tror kanskje at den 27 km lange tunnelen til LHC er unik, men den er faktisk ikke bygget spesielt for LHC: Den forrige akseleratoren LEP brukte akkurat samme fysiske hule. Det nye er sterkere magneter og bedre detektorer, som også faktisk er plassert i de samme detektorhulene.

Vi besøkte LINAC, som er injeksjonssystemet til LHC: H2 fra en flaske strippes for elektroner og sendes først gjennom en potensialforskjell i en lineær akselerator, som både klemmer sammen strålen og øker energien.

Videre sendes strålen inn i BOOSTER, som er en sub-akselerator til PS (1959). Energien økes, og den fortsetter til SPS (1976). Deretter økes energien til rundt 400 GeV, og protonbunchen er klar for LHC (2008). Om dere lurer, er LINAC 2 en protonkilde, mens LINAC 3 er en tung-ion-kilde (blykjerner).

Av annen informasjon er det fryktelig mange nerder på CERN! Kantinen er smekkfull av fargerike folk og god, billig mat. Bygningsnummereringen er ganske lite logisk (type 350, 10, 58, 599 kan stå ved siden av hverandre) før man har skjønt logikken (kronologisk og funksjonsbasert).

Et lys i mot mørketida

Det føles som vinter, sjølv om det berre er i byrjinga av november. Butikkar fulle av julenissar og julestjerner og at det er mørkt klokka 5 hjelp lite mot den følelsen. Då er det vel ikkje rart at ein får julesongar på hjernen, samt lyst til å tenne lys, drikke ein stor kopp med blåbærte og ta på seg Shalimar? Stearinlys er jo til ein viss grad meir miljøvennleg enn straum også...

Helge reiser på studietur til Sveits og CERN på tysdag, for så å ta fly til Stavanger og Siddis på laurdag. Eigentleg like greit, då eg har mykje skriving å gjere, utkast og eksamennsinnlevering, lese Kafka og Brecht, og byrje å lese til skriftleg eksamen. Tvilar eg får gjort det på den korte tida han er vekke (Farmville er ein tidstjuv utan like), men heldigvis går det nokon lunde greit å lese saman også.

Har planar om å kjøpe ny mobil snart, då biletet på skjermen på Nokiaen snur seg av seg sjølv - litt irriterande når ein skriv meldingar. Helge fann ut at ein HTC Tattoo vil passe, eg tykkjer den er bittelitt dyr men ser veldig ok ut. Så me skal ta oss ein prøvetur i morgon og sjå om den fungerer godt i praksis også, ikkje berre på youtube gjennomgangar.


Så korleis går det for dykk andre med mørketid og eksamensoppkjøring?


Biletet er tatt med Photo Booth...